Jandarma Genel Komutan Yardımcısı, kıymetli hemşerimiz Orgeneral Sayın Hüseyin Kurtoğlu’nun emekliye ayrıldığını öğrendiğimde, aklımdan önce makamı ya da omuzlarındaki yıldızlar değil, insanlığı geçti.
Hayatımızda görmediğimiz kadar “Paşa”, iç yüzünü bildiğimizde ise bir o kadar adamdı Hüseyin Kurtoğlu.
Devletin en önemli makamlarında görev yaptı. Üniformasının ağırlığını yıllarca büyük bir sorumlulukla taşıdı. Fakat onu tanıma fırsatı bulanların hafızasında yalnızca rütbesiyle değil; tevazusuyla, samimiyetiyle, insana verdiği değerle yer etti.
Gazeteci kimliğimle de olsa, zaman zaman kendisini ziyaret etme fırsatım oldu. Her ziyaretimde aynı şeyi yaşadım: Karşınızda koskoca bir Orgeneral vardı ama makamın mesafesini size hiçbir zaman hissettirmeyen bir insan…
İnsan canlısıydı.
Sohbeti içtendi.
Hemşerisine karşı muhabbeti başkaydı.
Ve her seferinde gösterdiği yakınlıkla, samimiyetiyle insanı mahcup edecek kadar mütevazıydı.
Belki de bu yüzden çok sevdik kendisini.
Çünkü bazı insanlar bulundukları makamla büyürler, bazıları ise bulundukları makamı büyütürler. Hüseyin Kurtoğlu, benim nazarımda ikinci gruptandı.
Bugün üniformasını çıkarıyor olabilir. Omuzlarındaki yıldızları artık bir görev vesilesiyle taşımayacak olabilir. Ama geride bıraktığı hizmet, devletine olan sadakati, meslek hayatındaki duruşu ve insanların gönlünde bıraktığı iz emekliye ayrılmıyor.
Hele biz Kastamonulular için…
Bir hemşerimizin Türk Silahlı Kuvvetleri ve Jandarma teşkilatı içerisinde böylesine yüksek makamlara ulaşması elbette başlı başına bir gururdu. Fakat benim için daha kıymetlisi, o makamlara ulaştığında dahi geldiği yeri, insanını ve samimiyetini unutmamasıydı.
Yıllar geçiyor, görevler sona eriyor, makam odalarının kapıları bir gün kapanıyor
Geriye ise insanın nasıl hatırlandığı kalıyor.
Sayın Hüseyin Kurtoğlu, ardında yalnızca uzun ve şerefli bir meslek hayatı değil, “İyi ki tanımışız.” dedirten bir insanlık hatırası bırakıyor.
Devlete adanmış yılların ardından başlayan bu yeni hayatında kendisine, ailesi ve sevdikleriyle birlikte sağlık, huzur ve güzel günler diliyorum.
Yolunuz açık, başınız dik olsun Paşam.
Üniformaya veda edilir; hizmete, hatıraya ve gönüllerdeki yere emeklilik gelmez.
