Siyaset sahnesine bakınca insanın aklına ister istemez şu soru geliyor:
Neden biz böyleyiz?
Türkiye’nin farklı şehirlerine, farklı illerine baktığımızda bambaşka manzaralar görüyoruz.
Kimi yerlerde siyasetçiler kendi tabanlarına açıkça sahip çıkıyor, hatta bunu saklama gereği bile duymuyorlar. Yanlı olduklarını gizlemezler; çoğu zaman bunu bir güç olarak kullanırlar.
Bizde ise tuhaf bir tablo var.
Elinde güç olanlar, o gücü doğru yerde ve doğru zamanda kullanmakta beceriksiz. Güce sahip olmayanlar ise o güce ulaşmakta, ulaşsa bile onu harekete geçirmekte beceriksiz.
Ortada alıp başını gitmiş bir bozukluk var.
Bir tür yönetme ve harekete geçme zaafı.
Geçenlerde katıldığım bir programda bu hissi bir kez daha yaşadım. Salona girdiğinde etrafında dört beş kişi, birkaç da koruma bulunan, geçmişte samimiyetimiz olduğunu düşündüğüm birine rastladım.
İçten bir şekilde “Hoş geldiniz” dedim.
İnsan bazen iki saniyelik bir göz temasında çok şey anlar.
O iki saniye bile gerçekleşmedi.
Bir bakış yoktu.
Bir “hoş bulduk” yoktu.
İçimden “Olsun,” dedim.
Bizim elitler böyledir bazen.
Bizim memlekette bir de meşhur bir kesim vardır:
“Beyaz Türkler.”
Onlar her yerde varmış gibi görünürler. Konuşmalarda, salonlarda, davetlerde, panellerde… Sanki hayatın tam ortasındalarmış gibi bir görüntü verirler. Fakat tuhaf bir şekilde aslında hiçbir yerde değillerdir.
Bir masa üzerindeki biblo gibidirler.
Görüntü vardır, fakat ses yoktur.
Varlık vardır, fakat etki yoktur.
Toplumun yaralı parmağına merhem olamadıkları gibi, merhem arama zahmetine de pek girmezler. Ne çare olmayı becerebilirler ne de çare bulmayı.
Ve biz hâlâ aynı soruyu sormaya devam ederiz:
Neden biz böyleyiz?
Belki de mesele tam burada başlıyor. Gücün sorumluluğunu taşıyamayanlar ve sorumluluğu üstlenmeye cesaret edemeyenler arasında sıkışmış bir düzen…
Görüntünün gerçeğin önüne geçtiği, unvanların karakterin yerine konuştuğu bir yerde, beceriksizlik artık bir istisna değil; neredeyse bir alışkanlığa dönüşüyor.
En iyisi burada susmak. Kalın sağlıcakla
